Καθαρμός
Πάντα
Γέροντας Θαδδαίος
Πατήρ Δαυίδ
Η ευχή
Βάρος
Καλό ξημέρωμα
Σεφέρης
Άγιος Ιωσήφ
Άγιος Πορφύριος
Αββάς Δωρόθεος
Άγιος Νικόδημος
Πόσο ζυγίζει η αμαρτία;
Πατήρ Ανανίας Κουστένης
Ιερός Χρυσόστομος
Έλεγχος
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός
«Το τριαντάφυλλο δεν μιλάει αλλά μοσχοβολάει δυνατά. Το ίδιο και εμείς πρέπει να μοσχοβολάμε, να εκπέμπουμε την πνευματική ευωδία, την ευωδία του Χριστού. Να ακούγεται από μακριά το άρωμα των πράξεών μας – καλών, καθαρών, δίκαιων και γεμάτων αγάπη. Μόνο έτσι μπορεί να φανερωθεί η Βασιλεία του Θεού η οποία υπάρχει μέσα στην καρδιά μας, να φανερωθεί όχι εν λόγω αλλά εν δυνάμει. Αμήν». Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (✞ 11-06-1961)
Παιδί μου
Παιδί μου!!! Ήθελα μόνο να σου πώ, πώς σ’αυτή τη ζωή υπάρχουν δύο λέξεις. Το «πάντα» και το «ποτέ». Εγώ λοιπόν θα σε νοιάζομαι για ΠΑΝΤΑ. Εσύ μη το ξεχάσεις ΠΟΤΕ!!!
Ἡ ψυχικὴ ἐνέργεια ποὺ ἐκπέμπουμε πληγώνει ἀόρατα τοὺς ἄλλους!
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης και Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ..
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Μάθε με
Η Συνταγή της Αμαρτιό-παυσης
Οι δύο Λίμνες
Όποιος θέλει
Όποιος θέλει να γνωρίσει την πνευματική του αρρώστια εμπράκτως, ας παρατηρήσει μιας μόνο μέρας τους λογισμούς του, τα λόγια και τα έργα του. Θα βρει ότι είναι εσφαλμένα, στραβά, ανόητα και κακά... (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)
Αριθμοί έκτακτης ανάγκης
Δες πόσο όμορφοι αριθμοί έκτακτης ανάγκης γράφονται στην Αγία Γραφή ??: ☎? Όταν είστε λυπημένοι, τηλεφωνήστε στο Ιωάννης 14. ☎? Όταν κάποιος άλλος σας απογοητεύει, καλέστε τον Ψαλμό 27. ☎? Σε αμαρτωλή κατάσταση, τηλεφωνήστε Ψαλμός 51 ☎? Όταν ανησυχείτε, καλέστε το Ματθαίος 6 : 19 - 34. ☎? Κίνδυνος, Ψαλμός 91. ☎? Όταν φαίνεται ότι ο Θεός δεν ακούει, καλέστε τον Ψαλμό 130. ☎? Όταν η πίστη σας έχει κλονιστεί, καλέστε το Εβραίους 11. ☎? Όταν είστε μόνοι, καλέστε τον Ψαλμό 23. Αν νομίζεις ότι κάποιος το χρειάζεται... ??
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
«Χωρίς το φως όλα είναι σκοτεινά και χωρίς την ταπείνωση τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον άνθρωπο παρά μόνο σκοτάδι».
«Στα μπουζούκια, γέροντα;».
"Κάποτε ρώτησαν τον άγιο γέροντα Παΐσιο: «Γέροντα, υπάρχουν άρρωστοι που δεν ξέρω τι να τους κάνω. Να τους στείλω στον παπά ή στο γιατρό». Και ο γέροντας Παΐσιος απάντησε: «Θα δεις εσύ, δεν είναι όλοι για τον παπά ούτε όλοι για το γιατρό. Άλλον θα τον στείλεις στο γιατρό, άλλον στον παπά και άλλον στα … μπουζούκια (δλδ. σε κάποια μουσική διασκέδαση)!». –«Στα μπουζούκια, γέροντα;». –«Ναι, βρε παιδί μου, αν δεν κάνει ούτε για τον παπά ούτε για το γιατρό, στείλ’ τον στα μπουζούκια να ξεσκάσει. Δεν έχεις διαβάσει στην Παλαιά Διαθήκη, που, όταν ο Σαούλ είχε μελαγχολία, πήγαινε ο Δαβίδ και του έπαιζε κιθάρα;». Είναι να θαυμάζει κανείς την ευρύτητα πνεύματος, τη διάκριση και τη σοφία του σύγχρονου αγίου Γέροντα. Τα μηνύματα που εκπέμπονται από κάποιους ‘εκκλησιαστικούς’ χώρους ότι ο Χριστός αρνείται τη ζωή και τις χαρές της, όχι μόνο είναι λάθος αλλά και επικίνδυνα..."
Πατριαρχής Σερβίας Παύλος
Ένας Πέτρος Τατσόπουλος «για τα πανηγύρια», έβγαλε χολή για την εορτή της Παναγίας
Γέρων Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
Γέρων Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα ΙΙ
Ερώτηση στον π. Παΐσιο
Πριν από μερικά χρόνια, κάποιοι ρώτησαν τον π. Παΐσιο: - Γέροντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, το κακό, σαν τεράστια φωτιά, έρχεται πάνω μας και μας απειλεί κι εμάς και τα παιδιά μας. Τι πρέπει να κάνουμε, για να σωθούμε; Τότε ο Γέροντας τους διηγήθηκε το εξής περιστατικό: - Ακούστε, παιδιά μου, στην αρχή του αιώνα μας, στο Άγιο Όρος φούντωσε μια τεράστια φωτιά και απείλησε το Ρωσικό μοναστήρι. Τότε 2000 καλόγεροι και 3000 εργάτες που δούλευαν εκεί, πήραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τη φωτιά. Όμως δεν μπόρεσαν. Μετά η φωτιά πετάχτηκε στο Βατοπέδι. Εκατοντάδες μοναχοί και εργάτες που βρέθηκαν κι εκεί δε μπόρεσαν να την σταματήσουν. Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα. Στη συνέχεια προχώρησε κι ήρθε στη Φιλοθέου. Εκεί τότε ζούσαν μόνο 15 μοναχοί κι άλλοι τόσοι εργάτες. Έντρομοι πήραν τα φτυάρια και έτρεξαν έξω να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα που έτρωγε τα πάντα. Όμως ένα σεβάσμιο γεροντάκι τους σταμάτησε και τους είπε: - Που πάτε αδελφοί; Χιλιάδες άνθρωποι στο Βατοπέδι και στο Ρωσικό δεν μπόρεσαν να σβήσουν τη φωτιά κι εμείς, καμία τριανταριά άνθρωποι, θα σώσουμε το μοναστήρι; - Και τι θα κάνουμε γέροντα; Πως να σωθούμε; - Δεν μπορούμε μόνοι μας...! Αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα...! Μπροστά εκείνη και πίσω εμείς...! Έτσι έκαναν. Σε λίγη ώρα, οι πυρήνες φλόγες έφτασαν έξω από το μοναστήρι, έκαψαν τα πάντα, δεν προχώρησαν όμως ούτε ένα χιλιοστό μέσα από τα σύνορα της μονής. - Το ξέρω είπε ο π. Παΐσιος, το κακό σαν ανεξέλεγκτη φωτιά απειλεί και εσάς και τα παιδιά σας. Όμως αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα και μη φοβάστε! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί το σπίτι μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τα παιδιά μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τη ψυχή μας...! Γιατί η Παναγία είναι η Μάνα του Θεού και η Μάνα όλου του κόσμου και καμία φωτιά δεν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη της...! Τα χέρια της είναι φτερούγες και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της!
Οσίος Εφραίμ Κατουνακιώτης
Πριν από μερικά χρόνια, κάποιοι ρώτησαν τον π. Παΐσιο: - Γέροντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, το κακό, σαν τεράστια φωτιά, έρχεται πάνω μας και μας απειλεί κι εμάς και τα παιδιά μας. Τι πρέπει να κάνουμε, για να σωθούμε; Τότε ο Γέροντας τους διηγήθηκε το εξής περιστατικό: - Ακούστε, παιδιά μου, στην αρχή του αιώνα μας, στο Άγιο Όρος φούντωσε μια τεράστια φωτιά και απείλησε το Ρωσικό μοναστήρι. Τότε 2000 καλόγεροι και 3000 εργάτες που δούλευαν εκεί, πήραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τη φωτιά. Όμως δεν μπόρεσαν. Μετά η φωτιά πετάχτηκε στο Βατοπέδι. Εκατοντάδες μοναχοί και εργάτες που βρέθηκαν κι εκεί δε μπόρεσαν να την σταματήσουν. Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα. Στη συνέχεια προχώρησε κι ήρθε στη Φιλοθέου. Εκεί τότε ζούσαν μόνο 15 μοναχοί κι άλλοι τόσοι εργάτες. Έντρομοι πήραν τα φτυάρια και έτρεξαν έξω να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα που έτρωγε τα πάντα. Όμως ένα σεβάσμιο γεροντάκι τους σταμάτησε και τους είπε: - Που πάτε αδελφοί; Χιλιάδες άνθρωποι στο Βατοπέδι και στο Ρωσικό δεν μπόρεσαν να σβήσουν τη φωτιά κι εμείς, καμία τριανταριά άνθρωποι, θα σώσουμε το μοναστήρι; - Και τι θα κάνουμε γέροντα; Πως να σωθούμε; - Δεν μπορούμε μόνοι μας...! Αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα...! Μπροστά εκείνη και πίσω εμείς...! Έτσι έκαναν. Σε λίγη ώρα, οι πυρήνες φλόγες έφτασαν έξω από το μοναστήρι, έκαψαν τα πάντα, δεν προχώρησαν όμως ούτε ένα χιλιοστό μέσα από τα σύνορα της μονής. - Το ξέρω είπε ο π. Παΐσιος, το κακό σαν ανεξέλεγκτη φωτιά απειλεί και εσάς και τα παιδιά σας. Όμως αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα και μη φοβάστε! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί το σπίτι μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τα παιδιά μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τη ψυχή μας...! Γιατί η Παναγία είναι η Μάνα του Θεού και η Μάνα όλου του κόσμου και καμία φωτιά δεν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη της...! Τα χέρια της είναι φτερούγες και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της!
Τα μαθηματικά της ζωής
Πριν από μερικά χρόνια, κάποιοι ρώτησαν τον π. Παΐσιο: - Γέροντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, το κακό, σαν τεράστια φωτιά, έρχεται πάνω μας και μας απειλεί κι εμάς και τα παιδιά μας. Τι πρέπει να κάνουμε, για να σωθούμε; Τότε ο Γέροντας τους διηγήθηκε το εξής περιστατικό: - Ακούστε, παιδιά μου, στην αρχή του αιώνα μας, στο Άγιο Όρος φούντωσε μια τεράστια φωτιά και απείλησε το Ρωσικό μοναστήρι. Τότε 2000 καλόγεροι και 3000 εργάτες που δούλευαν εκεί, πήραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τη φωτιά. Όμως δεν μπόρεσαν. Μετά η φωτιά πετάχτηκε στο Βατοπέδι. Εκατοντάδες μοναχοί και εργάτες που βρέθηκαν κι εκεί δε μπόρεσαν να την σταματήσουν. Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα. Στη συνέχεια προχώρησε κι ήρθε στη Φιλοθέου. Εκεί τότε ζούσαν μόνο 15 μοναχοί κι άλλοι τόσοι εργάτες. Έντρομοι πήραν τα φτυάρια και έτρεξαν έξω να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα που έτρωγε τα πάντα. Όμως ένα σεβάσμιο γεροντάκι τους σταμάτησε και τους είπε: - Που πάτε αδελφοί; Χιλιάδες άνθρωποι στο Βατοπέδι και στο Ρωσικό δεν μπόρεσαν να σβήσουν τη φωτιά κι εμείς, καμία τριανταριά άνθρωποι, θα σώσουμε το μοναστήρι; - Και τι θα κάνουμε γέροντα; Πως να σωθούμε; - Δεν μπορούμε μόνοι μας...! Αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα...! Μπροστά εκείνη και πίσω εμείς...! Έτσι έκαναν. Σε λίγη ώρα, οι πυρήνες φλόγες έφτασαν έξω από το μοναστήρι, έκαψαν τα πάντα, δεν προχώρησαν όμως ούτε ένα χιλιοστό μέσα από τα σύνορα της μονής. - Το ξέρω είπε ο π. Παΐσιος, το κακό σαν ανεξέλεγκτη φωτιά απειλεί και εσάς και τα παιδιά σας. Όμως αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα και μη φοβάστε! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί το σπίτι μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τα παιδιά μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τη ψυχή μας...! Γιατί η Παναγία είναι η Μάνα του Θεού και η Μάνα όλου του κόσμου και καμία φωτιά δεν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη της...! Τα χέρια της είναι φτερούγες και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της!
Στην Άκρη ...Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος
Πριν από μερικά χρόνια, κάποιοι ρώτησαν τον π. Παΐσιο: - Γέροντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, το κακό, σαν τεράστια φωτιά, έρχεται πάνω μας και μας απειλεί κι εμάς και τα παιδιά μας. Τι πρέπει να κάνουμε, για να σωθούμε; Τότε ο Γέροντας τους διηγήθηκε το εξής περιστατικό: - Ακούστε, παιδιά μου, στην αρχή του αιώνα μας, στο Άγιο Όρος φούντωσε μια τεράστια φωτιά και απείλησε το Ρωσικό μοναστήρι. Τότε 2000 καλόγεροι και 3000 εργάτες που δούλευαν εκεί, πήραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τη φωτιά. Όμως δεν μπόρεσαν. Μετά η φωτιά πετάχτηκε στο Βατοπέδι. Εκατοντάδες μοναχοί και εργάτες που βρέθηκαν κι εκεί δε μπόρεσαν να την σταματήσουν. Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα. Στη συνέχεια προχώρησε κι ήρθε στη Φιλοθέου. Εκεί τότε ζούσαν μόνο 15 μοναχοί κι άλλοι τόσοι εργάτες. Έντρομοι πήραν τα φτυάρια και έτρεξαν έξω να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα που έτρωγε τα πάντα. Όμως ένα σεβάσμιο γεροντάκι τους σταμάτησε και τους είπε: - Που πάτε αδελφοί; Χιλιάδες άνθρωποι στο Βατοπέδι και στο Ρωσικό δεν μπόρεσαν να σβήσουν τη φωτιά κι εμείς, καμία τριανταριά άνθρωποι, θα σώσουμε το μοναστήρι; - Και τι θα κάνουμε γέροντα; Πως να σωθούμε; - Δεν μπορούμε μόνοι μας...! Αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα...! Μπροστά εκείνη και πίσω εμείς...! Έτσι έκαναν. Σε λίγη ώρα, οι πυρήνες φλόγες έφτασαν έξω από το μοναστήρι, έκαψαν τα πάντα, δεν προχώρησαν όμως ούτε ένα χιλιοστό μέσα από τα σύνορα της μονής. - Το ξέρω είπε ο π. Παΐσιος, το κακό σαν ανεξέλεγκτη φωτιά απειλεί και εσάς και τα παιδιά σας. Όμως αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα και μη φοβάστε! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί το σπίτι μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τα παιδιά μας...! Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά που απειλεί τη ψυχή μας...! Γιατί η Παναγία είναι η Μάνα του Θεού και η Μάνα όλου του κόσμου και καμία φωτιά δεν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη της...! Τα χέρια της είναι φτερούγες και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της!
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας
Ο άνθρωπος της αγάπης είναι ο πιο μεγάλος νικητής στον πνευματικό αγώνα. Νικάει με το χαμόγελο και την καλοσύνη. Αν σε άλλες περιπτώσεις η υποχώρηση είναι ήττα, της αγάπης η υποχώρηση είναι νίκη.
π. Παΐσιος
5 λεξούλες
είπε ο Γέρων
Το πλοίο δεν βυθίζεται όταν βρίσκεται μέσα στο νερό - βυθίζεται όταν υπάρχει νερό μέσα του. Δεν είναι τόσο σημαντικό τι συμβαίνει γύρω μας - αυτό που είναι σημαντικό είναι αυτό που συμβαίνει μέσα μας.
Να γιατί έχει αξία ο αγώνας μας ...
«Αν δεν υπάρξει πειρασμός, δεν υπάρχει ούτε στεφάνι ... Αν δεν υπάρξουν αγώνες, δεν θα υπάρξουν ούτε βραβεία ... Αν δεν υπάρξουν σκάμματα, δεν υπάρχουν και τιμές ... Αν δεν υπάρξει θλίψη, δεν θα έχουμε ούτε άνεση ... Αν δεν υπάρξει χειμώνας, δεν θα υπάρχει θέρος …»
Καλό μήνα με υγεία - Γέροντας Ανανίας Κουστενης
Το μέγα όπλο, που έχει ο Χριστιανός: η προσευχή Τι είναι η προσευχή; Η ανάσα της ψυχής. Τα νεύρα της ψυχής, λένε οι Πατέρες. Το κλίμα του Αγίου Πνεύματος. Η χάρη του Θεού. Η ομορφιά του Παραδείσου. Όλα τα καλά. Όταν ο άνθρωπος αρχίσει λίγο-λίγο να προσεύχεται, φεύγει από πάνω του το κακό. Φεύγει η αντίχαρη του αντικείμενου. Κι έρχεται η Χάρη του Θεού. Έρχεται η ευλογία Του. Αλλάζει το κλίμα. Αλλάζει η ατμόσφαιρα. Αλλάζει η ψυχή. Αλλάζει η καρδιά. Αλλάζει ο νους. Αλλάζουν όλα.
Η ζωή μετά ...
Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα.» «Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»; Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα». Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται». Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια». Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά». «Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει». Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»; Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει». Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει». Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά». (Του συγγραφέα Pablo J. Luis Molinero, "Morphogeny")