Ἐπάκουσον ἡμῶν, Δέσποτα, ἐν εὐμενείᾳ καί συμπαθείᾳ πολλῇ καί μή ἐάσῃς ἡμᾶς ματαίως ἐπικαλουμένους τήν παναλκῆ βοήθειάν Σου καί ὑπό τῶν δαιμόνων περιπαιζομένους διά τήν ἀδυναμίαν ἡμῶν.

Ἡμεῖς μέν ἀνίσχυροι ἐσμέν· πλήν εἰς Σέ καί μόνον
μεθ̉ υἱϊκοῦ θάρρους ἀνεθήκαμεν τήν ἐλπίδα πᾶσαν τῆς σωτηρίας ἡμῶν καί οὐδενί ἑτέρῳ.

Ἰδέ, Πάτερ ἀγαθέ, ὅτι ἀθλίως βασανίζεται ὑπό τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων ὁ ταπεινός δοῦλός Σου (....) καί ἵλεως γενοῦ αὐτῷ, φιλάγαθε. Ἀπόστησον, φυγάδευσον, ἀπέλασον καί μακράν ἀπ̉ αὐτοῦ ἀποδίωξον πᾶσαν διαβολικήν ἐνέργειαν, πᾶσαν σατανικήν ἐπιδρομήν καί πᾶσαν δαιμονικήν ἐπιρροήν προκαλοῦσαν ζάλην, λιποθυμίαν, τάσιν πρός ἔμετον, ρεμβασμόν, νυσταγμόν, χασμουρητόν, ἀκηδίαν, κόπωσιν, κατηήφειαν, ἀτονίαν καί ἐν γένει κακοδιαθεσίαν, κεφαλαλγίαν καί πᾶν ἄλγος ἤ πάθος εἰς οἱονδήποτε τοῦ σώματος μέλος, ἐξ οἱασδήποτε καί ἄν ταῦτα συνέβησαν αἰτίας, εἴτε ἐξ ἐπηρείας καί κακοβούλου ἐπιβουλῆς αὐτῶν ἀφ᾿ ἑαυτῶν τῶν πονηρῶν δυνάμεων εἴτε ἐκ θαυμασμοῦ, εἴτε ἐκ βασκανίας ὀφθαλμῶν καί γλωσσοφαγίας πονηρῶν καί κακῶν ἀνθρώπων, προερχομένης ἐξ ὡραιότητος ἤ ἀνδρείας ἤ εὐτυχίας ἤ ζήλου ἤ φθόνου ἤ κακίας ἤ μίσους ἤ ὀργῆς ἤ ἀντιπαθείας, εἴτε ἐν γένει ἐκ πάσης κακοβούλου διαθέσεως καί ἐπιθυμίας πονηρᾶς.

Ναί Κύριε τῶν ἁπάντων, ὁ δεσπόζων πάσης ὁρατῆς καί ἀοράτου κτίσεως· Σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς καί Σέ παρακαλοῦμεν μή ἐᾷς τό ταπεινόν πλάσμα Σου (....) βασανιζόμενον ὑπό τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων καί δεινῶς κατατρυχόμενον παρά τῆς κακοβούλου, πονηρᾶς καί ἀνθρωποκτόνου αὐτῶν διαθέσεως. Ἐλευθέρωσον, φιλάνθρωπε παντοκράτορ, τόν ταπεινόν δοῦλόν Σου (....) ἀπό τῶν δεσμῶν τῆς σατανικῆς ἐπηρείας, φώτισον αὐτόν τῶ φωτί τῆς Σῆς θεογνωσίας καί ἐνίσχυσον αὐτόν εἰς τό ποιεῖν τό θέλημά Σου τό ἅγιον, ἵνα διά παντός μετ̉ εὐγνωμοσύνης καί ἐπί τῇ δωρεᾷ ταύτῃ δοξάζῃ Σοῦ τήν ἀνείκαστον ἀγαθότητα, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.